Met Bassie gaat het niet goed; zij is ziek. Bassie was Ko Ho Sings minnares in Bangaroem die hem naar Magelang achterna gereisd was en door toedoen van Ho Sings vrouw mocht blijven. Of ze naderhand mee verhuisd is naar Djokjakarta (waar ze oorspronkelijk vandaan kwam), weet ik niet. Ze heeft daar een broer, bij wie ze nu intrekt om te genezen. Het mag niet baten: ze overlijdt. Ho Sing regelt de begrafenis.

Ko Ho Sings enige kind is de dochter die hij en Bassie hebben, Bolah. Al hun liefde heeft zich op haar gericht. Ze krijgt in alles haar zin. Maar liefst acht kindermeisjes letten op haar: twee voor als ze in bad gaat, twee voor als ze slaapt, twee voor haar kleren, en twee om haar bezig te houden en te laten eten; dit alles om haar wensen voor te zijn (als dat de betekenis is van ‘odjo kongsi boedi’).

Daar duikt Djapar weer op, de man van het mooie huis en de periodieke krankzinnigheid. Hij zit verlegen om geld. Kan Ko Ho Sing hem soms wat lenen? Dat kan Ko Ho Sing niet: een nieuwe lening verstrekken terwijl er nog een oude rekening open staat, nee.

Naderhand verneemt Ko Ho Sing dat Djapar alles te koop zet, zowel het huis aan de weg als het huis er achter. Ko Ho Sing biedt ƒ 5.500 voor beide; Djapar neemt het bod aan. Gaat het weer dezelfde kant op als eerst? Maanden gaan voorbij zonder actie; er is weer van alles aan de hand in het huishouden van Djapar. Maar deze stelt Ko Ho Sing gerust. Het contract wordt ten overstaan van de resident getekend en Ko Ho Sing betaalt ƒ 4.500 (onder gelijktijdige vereffening van de oude aanbetaling van ƒ 1.000). Dat alles uiteindelijk in orde komt, dat Ko Ho Sing het gewenste huis krijgt en geen geld kwijt is, is voor de biograaf het bewijs dat hij zich in Gods gunst verheugen mag.

Ko Ho Sing schakelt zijn schoonvader Djoa Ting Swie in om de beide huizen te verbouwen tot één villa (dalem agoeng), in Nederlandse stijl. De inrichting is navenant. Het is niet de bedoeling om er te wonen: het huis zal dienen als gastenverblijf (sanggrahan).