Het is 1843. Ho Sing is achttien jaar en nog vrij. Hij heeft geld. Wat is er mis mee om ook eens iets anders te doen dan alleen zaken? Heel wat keren ijsbeert hij over het tuinpaadje. Zal hij wel, zal hij niet? Maar dan zet hij zich over zijn schroom heen en gaat hij weer kaarten om geld. Met zijn nieuwe kameraden loopt hij feestjes met dansvrouwen af, plaatsen waar het vertier meestal meer inhoudt dan alleen dansen. Daar gaat zijn geld. De betalingen aan Semarang lijden er onder. Moeder ergert zich maar zwijgt.

Als hij weer eens midden in de nacht thuiskomt, blut, is de maat vol. Hij moet zijn suikervoorraad klaar leggen. De volgende dag gaan ze samen naar Semarang, moeder in een draagstoel, Ho Sing er lopend naast. Dat heeft hij geweten! Professionele dragers kunnen behoorlijk hard. Moeder heeft vier dragers gehuurd; het tempo ligt op stormkracht (lir barat). Na twee dagen zijn ze er al.

Ko Soen, de leverancier voor de winkel in Magelang, informeert nieuwsgierig naar de reden van hun komst, speciaal van moeder. Een vrouw in zaken, dat zie je niet zo vaak. Maar moeder komt niet voor de gezelligheid en vraagt hoeveel hij krijgt; ze betaalt in natura en geld. Na aftrek van de meegebrachte suiker staat er nog tweehonderd gulden open – de prijs van een huis –, die ze zonder omhaal contant betaalt; vervolgens neemt ze afscheid.

Aan Ko Wi Sjah, haar relatie in Semarang, vertelt ze dat haar dochter Hok Njo binnenkort gaat trouwen. Bruidegom is een zekere Ko Ljan Lim. Het spijt haar van Ho Sing. Hij had al lang getrouwd moeten zijn, en nu gaat een jonger zusje nog eerder trouwen ook. Met een voorraad lekkere dingen voor de aanstaande bruiloft gaan moeder en zoon weer op Magelang aan, op dezelfde manier als ze gekomen zijn.

De bruiloft vindt in 1844 plaats. Moeder peinst hoe anders het had kunnen lopen als Ho Sing op het rechte pad gebleven was. Ze zou hem graag zien trouwen en vist hier en daar naar mogelijke belangstelling. Maar helaas, Chinese huisvaders die hem best als schoonzoon zouden willen hebben, zijn er in Magelang niet meer.