Nu Semarang over is, stort Ho Sing zich weer op de tabak. Net als vroeger koopt hij oogsten op, in dezelfde dorpen in de buurt van Magelang waar hij dat deed vóór het Semarangse débacle. De knecht die hij toen had, Troena, vergezelt hem opnieuw. Ook moeder is van de partij. Zij koopt rijst op. Alles lijkt goed te gaan.

Helaas zijn de beproevingen van Oei Wat Njo nog niet voorbij. Ho Sing had geld geleend om suiker in te kopen voor zijn handel op Semarang. Het ging om het niet geringe bedrag van tweehonderd gulden, geleend tegen een rente van 5%. Per maand, welteverstaan. Maand na maand was verstreken maar de betalingen waren uitgebleven; uiteraard, want het geld ging ergens anders naar toe.

Na een jaar is het geduld van de geldschieter op; hij wil geld zien. De kapitein der Chinezen bemiddelt, met als resultaat een schriftelijke overeenkomst. Ho Sing belooft te zullen betalen zodra hij geld heeft; het ouderlijk huis in Magelang is onderpand (het woord ‘ouderlijk huis’ valt niet: Ho Sing heeft het over een huis van hem). Om er een notaris bij te halen lijkt hem niet nodig; de afspraken zijn immers duidelijk. Het contract blijft bij de kapitein.

Waarom er geen notaris nodig is, is inderdaad wel duidelijk. Moeder is hier buiten gehouden; zij weet nergens van. Als Ho Sing ten slotte voldoende tabak vergaard denkt te hebben, blijkt de geldschieter, Li Tjoe Pjan, daar geen genoegen mee te nemen. Wanneer er zich iemand voor het huis in Magelang meldt, dringt tot moeder door welke ramp haar boven het hoofd hangt.

Wat kan Oei Wat Njo anders doen dan zelf maar weer de schuld inlossen? Ze steekt goud en juwelen bij zich en begeeft zich op weg naar het huis van Li Tjoe Pjan. Ho Sing moet mee. Li Tjoe Pjan taxeert de waarde van de goederen en constateert dat het genoeg is. Wat Njo herhaalt zijn woorden en vraagt of dat betekent dat de schuld vereffend is. Zijn antwoord luidt bevestigend. Dan wenst ze hem verder een goede dag en keert met haar zoon terug naar Magelang.