Zo gaat het van de ene ramp naar de andere, ten koste van moeders geld. Hoe die neerwaartse spiraal te doorbreken? De tekst bewaart het stilzwijgen over wat Oei Wat Njo precies gedacht heeft, maar zodra ze weer in Magelang is, terug van de laatste schuldeiser, bestelt ze een draagstoel: ze gaat naar Djokjakarta, een bruid zoeken voor Ho Sing.

In Djokja heeft ze familie wonen, Ko Oen. Die weet zeker dat Wat Njo binnen de kortste keren slagen zal: huwbare meisjes bij de vleet! Dat valt tegen. Ze lopen alle huizen af die in aanmerking komen, maar niemand wil. Een maand later is er nog steeds geen bruid. Dan valt de naam Boen Tjong. Die vrouw zou een dochter hebben die in aanmerking komt, een aangenomen kind van wie de moeder overleden en de vader hertrouwd is. Het meisje is dus zielig; tegelijkertijd vergroten zulke omstandigheden haar kansen op de huwelijksmarkt bepaald niet. Kortom, een geschenk uit de hemel. Oei Wat Njo gaat er op af met de echtgenote van Ko Oen.

In huize Boen Tjong hebben de dames volop gelegenheid het meisje, Ting Njo, gade te slaan – waarschijnlijk moet ze het bezoek bedienen. Ze bevalt Wat Njo, die nu haar eigenlijke doel onthult en ter plekke een aanzoek doet. Bij de moeder. Er wordt wel over het meisje gepraat maar ze heeft zelf niets in te brengen; haar moeder antwoordt voor haar. Deze put zich uit in de gebruikelijke beleefdheden, dat ze een familie zonder aanzien zijn, dat het meisje een onnozel wicht is. Oei Wat Njo beaamt dat doodleuk; die heeft beet en neemt nu geen risico’s meer:

(‘mevrouw Go Hé Té’ is Oei Wat Njo.) Wat Njo neemt meteen afscheid en regelt het verlovingsgeschenk: een kaars die aangestoken wordt, en twee ringen. Dan keert ze terug naar Magelang. Ting Njo in Djokjakarta bidt intussen dag en nacht tot God en zet offers neer en beperkt haar nachtrust, of ze toch asjeblieft trouwen mag, zodat ze niet langer voor haar stiefmoeder hoeft te draven.

De bruiloft is sober: er wordt getrouwd maar dat is het dan ook; moeder wil geen feest. Ting Njo is zeventien jaar.